Kiedy oglądaliśmy zdjęcia dorastającego rodzeństwa Greena, on walczył o życie. Jego opiekunowie każdego dnia patrzyli na kolejne rany i czekali na choćby najmniejszy znak poprawy. Byliśmy przy nich od początku. Przez długi czas brakowało nam jednak sił, żeby o tym opowiedzieć.

Milczeliśmy, bo baliśmy się, że Tajfun… może nie przeżyć. Trudno pisać o chorobie ukochanego psa, kiedy wciąż nie wiadomo, czy uda się go uratować. Najpierw czekaliśmy na przełom. Potem na pewność, że poprawa się utrzyma. Nawet słowa otuchy bywały wtedy trudne do udźwignięcia.

Najciężej było Zuzannie i Marcinowi. Patrzyli, jak pies, który jeszcze chwilę wcześniej chciał się bawić, przestaje wstawać. Jak jego ciało puchnie, jak skóra nie wytrzymuje napięcia, jak pojawiają się kolejne rany. Nie było pewności, co przyniesie następny dzień. Nie było nawet pewności, czy nastąpi przełom, na który wszyscy czekaliśmy.

W tym samym czasie wymienialiśmy się zdjęciami dorastającego rodzeństwa Greena. Dotarły też dobre wieści: zapadł wyrok, psy były już bezpieczne, nasze. Czekaliśmy na te słowa. A Tajfiś w tym czasie walczył o życie. Jego opiekunowie walczyli o niego.

Najpierw był Green

Green był jednym z maluchów zabezpieczonych razem z mamą po interwencji Straży Miejskiej w Międzychodzie w pseudohodowli Niziołek FCI. Na prośbę Straży Fundacja Rottka Polska przyjęła suczkę i szczenięta pod swoją opiekę.

Patrzyliśmy, jak rosną, poznają świat i uczą się, że człowiek może oznaczać pełną miskę, ciepło oraz czuły dotyk. Każdemu z nich chcieliśmy znaleźć dom, w którym już nigdy nie zabraknie bezpieczeństwa.

Green trafił do Zuzi i Marcina. W nowym domu dostał imię Tajfun. Dla nich jest Tajfisiem. Z małego szczeniaka wyrósł na potężnego rottweilera, ale w środku pozostał tym samym spragnionym bliskości maluchem. Obawiam się, że lęki wyniesione z pseudohodowli, podobnie jak u pozostałych psów z tego miotu, mogą towarzyszyć mu już zawsze. Miłość opiekunów nie wymazuje tego, co przeżył, ale daje mu oparcie każdego dnia.

Dorosły Tajfun uśmiechnięty w swoim domu
Green wyrósł na Tajfuna. W domu znalazł miłość, bezpieczeństwo i swoje miejsce.

Dom, w którym został Tajfunem

Tajfun kocha ludzi, dobrze odnajduje się przy innych zwierzętach, szybko reaguje na komendy i bardzo potrzebuje obecności swoich opiekunów. Jest wielkim przytulakiem. Najchętniej trzyma się blisko Marcina, bo z nim są smakołyki, szkolenie, wygłupy, a czasem również miejsce w łóżku.

Miał nawet swój krótki okres ogrodniczy, kiedy z zapałem kopał dziury. Tak wyglądało jego zwyczajne, szczęśliwe życie: spacery, zabawa, nauka, odpoczynek z rodziną i pewność, że jest u siebie.

Wszystko zmieniło się w kilka dni

Kiedy zachorował, miał niespełna rok. Powinien był dorastać, biegać po lesie, wskakiwać do wody i wracać ze spacerów zmęczony zabawą. Miał przed sobą tyle pierwszych razów, tyle wspólnych dni z Zuzią i Marcinem. Zamiast tego niemal stracił życie.

Trudno mi pogodzić tamtego radosnego młodziaka ze zdjęciami, które zaczęły do nas przychodzić. Jeszcze niedawno oglądaliśmy jego zabawy i cieszyliśmy się, że ma swój dom. Teraz patrzyliśmy na kolejne rany i czekaliśmy na wiadomość, że wreszcie przestały się powiększać. Zuzi i Marcinowi nie mogliśmy obiecać, że wszystko będzie dobrze. Mogliśmy być przy nich i razem z nimi mieć nadzieję.

Pod koniec czerwca Tajfun zaczął mocno kuleć na prawą tylną łapę. Po skoku podejrzewano uraz więzadła. Drugiego lipca wykonano RTG w sedacji, a leczenie miało pomóc mu wrócić do sprawności.

Trzy dni później jego stan gwałtownie się załamał. Pojawiła się gorączka sięgająca 40,2°C, osowiałość, brak apetytu, drżenia i zimne łapy. Następnego dnia Tajfun nie chciał już wstać ani jeść. Prawa tylna kończyna zaczęła potężnie puchnąć, a obrzęk szybko objął coraz większy obszar ciała.

Podczas konsultacji w Bydgoszczy lekarze stwierdzili twardy obrzęk od pachwiny aż do palców, sączenie surowiczo-krwiste, ciemny mocz oraz poważne nieprawidłowości w wynikach krwi. Liczba płytek była skrajnie mała, a parametry wskazywały między innymi na silne uszkodzenie mięśni i rozległy proces zapalny.

Skóra nie wytrzymała

Dziewiątego lipca skóra na udzie pękła. Obrzęk zaczął schodzić, odsłaniając skalę zniszczeń. Tkanki obumierały, rany się powiększały, a kolejne zmiany pojawiły się również na drugiej nodze. Tajfun tracił ciało kawałek po kawałku. Mimo wielu konsultacji u specjalistów początkowo nie udawało się tego zatrzymać. Dosłownie rozpadał się na naszych oczach. Schudł dziesięć kilogramów. Koszmar trwał, a my baliśmy się nawet pomyśleć o najgorszym.

Uwaga: zdjęcia ran. Kliknij, aby zobaczyć dokumentację leczenia.

Poniższe zdjęcia pokazują rozległe, otwarte rany i mogą być trudne w odbiorze. To dokumentacja leczenia Tajfuna.

Pierwsze zmiany skórne na nodze Tajfuna
Jedne z pierwszych zmian skórnych. Wkrótce stan Tajfuna stał się znacznie cięższy.
Otwarta rana na tylnej części ciała Tajfuna, kadr z filmu przekazanego 11 lipca 2026 roku
Kadr z filmu przekazanego nam 11 lipca 2026 roku. Widać otwartą ranę po pęknięciu skóry.

Te trzy zdjęcia pokazują już etap, w którym rany zaczęły się goić. To nie był najgorszy stan Tajfisia. Wyobraźcie sobie ogrom bólu i cierpienia, przez które musiał przejść. Dziś wszystko idzie ku dobremu, choć leczenie nadal trwa.

Rozległa rana na tylnej części ciała Tajfisia.
Rozległa rana na tylnej części ciała Tajfisia.
Duża powierzchnia otwartej rany wymagająca codziennej pielęgnacji.
Duża powierzchnia otwartej rany wymagająca codziennej pielęgnacji.
Zbliżenie pokazujące rozległość uszkodzenia skóry.
Zbliżenie pokazujące rozległość uszkodzenia skóry.

Posiew wykazał kilka bakterii, w tym Proteus mirabilis, Escherichia coli, Acinetobacter baumannii oraz Staphylococcus aureus opisany w wyniku jako szczep MRSA. Konieczne było leczenie dobrane na podstawie antybiogramu, a także leki przeciwbólowe, kroplówki, codzienne płukanie ran płynem Ringera, preparaty wspomagające gojenie i materiały opatrunkowe.

Przyczyna gwałtownego pogorszenia nie została jednoznacznie potwierdzona. Lekarze rozważali między innymi ukąszenie żmii, ale nie mamy dowodu, który pozwalałby uznać je za pewne rozpoznanie. Tak naprawdę do dzisiaj nie wiemy, co spowodowało tak drastyczny stan i tak szybkie niszczenie tkanek.

Tajfun w kołnierzu ochronnym podczas leczenia
Kołnierz, leki i codzienna pielęgnacja stały się częścią życia Tajfuna.

Nie stracił zaufania do człowieka

Zuzanna i Marcin nie odpuścili ani na jeden dzień. Kilka razy dziennie oczyszczali rany, płukali je, zabezpieczali i zmieniali opatrunki. Wielorazowe materiały trzeba było prać, wygotowywać, suszyć i zakładać od nowa. Pilnowali, gdzie Tajfiś się kładzie, żeby ograniczyć ryzyko zakażenia ran. Biegali z prześcieradłami, prali i sprzątali bez końca, starając się utrzymać możliwie najczystszą przestrzeń. W upalne dni pilnowali, żeby do otwartych ran nie dostały się muchy. Uczyli się każdego zagłębienia, każdej kieszeni pod skórą i każdej zmiany koloru.

Domowa opieka, prowadzona zgodnie z zaleceniami lekarki, wymagała niemal chirurgicznej precyzji. Za każdym płukaniem i każdym opatrunkiem stał strach, że rana znów się powiększy. Za każdym wygojonym milimetrem była ulga. Za każdym gorszym porankiem wracało pytanie, którego nikt nie chciał wypowiedzieć na głos.

Rozmawialiśmy na Zoomie. Zuzia wysyłała nam filmy, na których zmieniała opatrunki, a Marcin czule przemawiał do Tajfisia. On pozwalał im zrobić przy sobie wszystko. Mimo bólu i odpadającej skóry ufał im podczas głębokiego przemywania, oczyszczania ran i zakładania opatrunków. Kilka razy dziennie. Każdego dnia. Patrzyłam na te nagrania i widziałam, jak wiele miłości mieści się w najtrudniejszych czynnościach.

„Pojawiło się różowe!”

Do dzisiaj pamiętam głos Marcina, gdy zadzwonił i powiedział: „Pojawiło się różowe!” Skóra przestawała być szara i odpadać. Zakręciły mi się łzy w oczach. W tej chwili poczułam, że wygrywamy. Że Zuzia i Marcin właśnie wygrywają batalię o życie Tajfuna.

Dopiero wtedy poczuliśmy, że jesteśmy w stanie w ogóle o tym mówić. Nadzieja, która wlała się w nasze serca, była wreszcie dość duża, żebyśmy mogli podzielić się tą historią. Wcześniej mieliśmy tak ściśnięte gardła, że trudno byłoby nam przyjąć nawet Wasze słowa wsparcia.

Rany się goją, Tajfun odzyskał wagę i wraca do siebie. Dzięki opiece weterynaryjnej i codziennej pracy jego opiekunów widać postępy. Leczenie nadal trwa. Możemy już jednak patrzeć przed siebie z nadzieją, której przez tak długi czas baliśmy się zaufać.

Przed nim jednak kolejny etap. Aparat ruchu Tajfuna budził zastrzeżenia już wcześniej. Potrzebna jest konsultacja ortopedyczna oraz ocena bioder i całego sposobu poruszania się. Trzeba sprawdzić, czy ciężka choroba, utrata masy mięśniowej i długie ograniczenie ruchu wpłynęły na wcześniejsze problemy. Dopiero specjalista określi dalsze leczenie i bezpieczny plan rehabilitacji.

Nikt nie jest gotowy na taki koszt

Zuzanna i Marcin nie zastanawiali się, czy mogą sobie pozwolić na ratowanie Tajfuna. Zdrowie i życie ich psa były najważniejsze. Leczenie pochłonęło oszczędności przeznaczone na remont kupionego domu. Remont stanął, przeprowadzka musiała poczekać. Najpierw trzeba było ocalić przyjaciela.

Nikt nie jest przygotowany na wydatki, które pojawiają się nagle i rosną przez kolejne tygodnie. Dziś chcemy przejąć finansowanie dalszego leczenia Tajfuna, potrzebnych konsultacji weterynaryjnych, diagnostyki, rehabilitacji oraz części udokumentowanych kosztów, które jego opiekunowie już ponieśli.

Pomóżmy Tajfisiowi wrócić do zdrowia

Chcemy, żeby Zuzanna i Marcin mogli skupić się na Tajfunie, a nie na pytaniu, czy wystarczy na kolejne badanie, preparat, konsultację lub rehabilitację. Chcemy też częściowo odciążyć ich po miesiącach, w których ponosili koszt tej walki sami.

Jeśli możecie, pomóżcie nam doprowadzić Tajfuna do końca tej drogi. Każda wpłata sfinansuje jego leczenie, diagnostykę i powrót do sprawności. Każde udostępnienie może przyprowadzić kolejną osobę, która dołoży swój kawałek dobra.

Wesprzyj leczenie Tajfisia na RatujemyZwierzaki.pl

Tak wiele jest potrzeb w tym świecie. Cierpią zwierzęta i ludzie, dramaty rozgrywają się na naszych oczach. W tym wszystkim ufam, że dostrzeżecie też Tajfuna: jego cierpienie i jednocześnie jego szczęście, że ma przy sobie Zuzię oraz Marcina. Że razem z nami zawalczycie o niego, wspierając ich heroiczną opiekę.

Kiedy myślę o tym, o co dziś prosimy, widzę Tajfisia znowu nad wodą. Widzę spacer, po którym można po prostu wrócić do domu i odpocząć razem, bez strachu przed kolejną zmianą opatrunku. Tak niewiele i tak wiele zarazem. Zuzia i Marcin przez miesiące robili wszystko, żeby nie musieli się z nim żegnać. Dziś możemy pomóc im zadbać o jego dalsze leczenie.

Jeśli możecie, wpłaćcie na zbiórkę. Jeśli nie możecie wpłacić, udostępnijcie historię Tajfisia. Pomóżmy temu młodemu psu wrócić do dorastania, zabawy i życia przy ludziach, którym tak bardzo ufa.

Kasia Tomasik
Fundacja Rottka Polska

Dziennik Tajfuna

Najważniejsze etapy choroby i leczenia. Najnowsze informacje umieszczamy na początku.

8 listopada 2026: wraca energia, leczenie trwa

Rany nadal wymagają pielęgnacji trzy razy dziennie. Tajfun odzyskał wagę, energię i coraz więcej swojego dawnego charakteru. Przed nim konsultacja ortopedyczna, ocena bioder i aparatu ruchu oraz ustalenie bezpiecznego planu rehabilitacji.

Kolejne miesiące: codzienna pielęgnacja i pierwsze oznaki gojenia

Leczenie weterynaryjne, oczyszczanie ran i zmiany opatrunków kilka razy dziennie. Zuzia i Marcin przez cały ten czas opiekowali się Tajfisiem w domu. Po okresie obumierania tkanek pojawiły się różowe obszary gojących się ran. Poprawa przychodziła stopniowo.

9 lipca 2026: skóra pęka

Skóra na udzie nie wytrzymała obrzęku. Odsłoniły się rozległe uszkodzenia tkanek. Rany powiększały się, pojawiły się też zmiany na drugiej nodze. Tajfun tracił siły i schudł dziesięć kilogramów. Konieczne były kolejne konsultacje, badania i leczenie dobrane do wyników.

5 lipca 2026 i kolejne dni: gwałtowne pogorszenie

Gorączka do 40,2°C, brak apetytu, osowiałość i narastający obrzęk tylnej kończyny. Tajfun nie chciał wstawać. Badania wykazały poważne nieprawidłowości, a choroba szybko obejmowała kolejne tkanki. Jej przyczyna do dziś nie została jednoznacznie ustalona.

Koniec czerwca i 2 lipca 2026: początkowe problemy z łapą

Tajfun zaczął mocno kuleć na prawą tylną łapę. Podejrzewano uraz więzadła. Drugiego lipca wykonano RTG w sedacji. Początkowo nic nie zapowiadało tak dramatycznego przebiegu choroby.